Dordtse Leerreëls
Hierdie Belydenisskrif was die beslissing van die Nasionale Sinode van die Gereformeerde Kerke van die Verenigde Nederlande, wat in die jare 1618 en 1619 in Dordrecht gehou is, oor die bekende vyf leerstellings van die Remonstrante waaroor daar in die Gereformeerde Kerke verskil ontstaan het.
Voorwoord
IN DIE NAAM VAN ONS HERE EN SALIGMAKER JESUS CHRISTUS, AMEN
Die Here, ons Verlosser Jesus Christus, het 'n uiters groot aantal vertroostinge in hierdie ellendige bestaan aan sy strydende kerk gegee. Tereg word die troos wat Hy, by sy vertrek na sy Vader in sy hemelse heiligdom, vir die kerk agtergelaat het, as die belangrikste beskou. Hy het naamlik gesê:
"Ek is met julle al die dae tot aan die voleinding van die wêreld" (Matt. 28:20).
Die waaragtigheid van hierdie allersoetste belofte skitter duidelik in die kerk van alle tye. Dit is immers van die begin af nie alleen deur openlike geweld van die vyande daarvan en deur die goddeloosheid van ketters geteister nie, maar ook deur die openlike slinksheid van verleiers. As die Here sy kerk trouens ooit in die heilsame bystand van die belofte van sy nabyheid in die steek sou gelaat het, sou dit lankal deur die geweld van tiranne onderdruk of deur die bedrog van bedrieërs die verderf in verlei gewees het. Maar Hy, die goeie Herder, het sy kudde vir wie Hy sy lewe afgelê het, met die grootste standvastigheid liefgehad; Hy het altyd betyds en dikwels met sy uitgestrekte hand die woede van die vervolgers van die kerk wonderbaarlik onderdruk en die kronkelpaaie en bedrieglike planne van verleiers ontmasker en vernietig. In albei gevalle het Hy getoon dat Hy sy kerk ten nouste naby is.
Daar bestaan voortreflike getuienis hiervan in die annale van godvrugtige keisers, konings en prinse wat die Seun van God so dikwels verwek het om sy kerk by te staan en met heilige ywer vir sy huis laat brand het. Deur hulle toedoen het Hy nie alleen die woede van tiranne aan bande gelê nie, maar ook die middels van heilige Sinodes aan die kerk voorsien wanneer dit in 'n stryd met valse leraars gewikkel was wat die godsdiens op verskillende maniere vervals het. In hierdie Sinodes het getroue diensknegte van Christus met gesamentlike gebede, besluite en inspanning ten behoewe van die kerk en die waarheid van God moedig stand gehou en die kerk onverskrokke teen die dienaars van die Satan beskerm, ten spyte daarvan dat hulle hulle in engele van die lig verander het. Verder het hulle die saad van dwalings en tweedrag uit die weg geruim, die kerk in eensgesindheid van die suiwer godsdiens bewaar en die opregte diens aan God onvervals aan die nageslag oorgelewer.
Ons getroue Verlosser het sy genadige nabyheid in hierdie tyd met 'n soortgelyke weldaad aan die kerk in Nederland betuig wat verskeie jare lank tot die uiterste toe beproef is. Hierdie kerk is trouens deur die magtige hand van God van die tirannie van die Roomse Antichris en die verskriklike afgodediens van die pousdom verlos; so dikwels is dit in die gevare van langdurige oorlog wonderbaarlik beskerm en dit het tot lof van sy God, tot wonderlike groei van die staat en tot blydskap van die ganse Gereformeerde wêreld in die eensgesindheid van die ware leer en tug geblom.
Jakobus Arminius en sy navolgers, wat as Remonstrante bekendstaan, het dit daarna egter eers in die geheim maar uiteindelik in die openbaar met verskeie onbekende sowel as nuwe dwalinge aangeval. Hierdeur is die kerk hardnekkig deur afstootlike twis en skeuring in beroering gebring en hulle het dit in so 'n groot krisis gedompel dat die mees bloeiende kerk as gevolg van die verskriklike brand van twiste en skeuring uiteindelik in vlamme sou opgegaan het as die ontferming van ons Verlosser nie betyds tussenbeide getree het nie.
Maar aan die Here kom lof toe tot in ewigheid. Nadat Hy vir 'n rukkie sy aangesig vir ons verberg het omdat ons sy toorn en verontwaardiging op baie maniere uitgelok het, het Hy aan die hele wêreld bewys dat Hy sy verbond nie vergeet het nie en dat Hy die versugtinge van dié wat aan Hom behoort nie verontagsaam nie. Menslikerwys kon daar beswaarlik enige teenmiddel te voorskyn tree. Daarom het Hy die ingewing aan beroemde maghebbers in die State Generaal van die Nederlandse verbond gegee om volgens die advies en aanwysing van die deurlugtige en moedige Prins van Oranje die beslissing te neem om hierdie euwels wat hulleself uitwoed, met wetlike middels teen te gaan.
Hierdie middels was volgens die voorbeeld van die apostels en dié wat daarop gevolg het, met die lang verloop van tye deur die Christelike kerk goedgekeur en tevore ook met groot vrug in die Nederlandse kerk gebruik. Hulle het ook besluit om uit al die provinsies waaroor hulle bevel gehad het, op hulle eie gesag 'n Sinode by Dordrecht byeen te roep nadat hulle daartoe versoek is en hulle ook begunstig is deur die baie vriendelike en magtige koning van Groot Brittanje, Koning Jakobus, uitmuntende prinse, rade en state en hulle hierbenewens ook 'n baie groot aantal van die belangrikste teoloë bekom het.
Hulle doel was dat die leerstellings van Arminius en sy navolgers deur 'n algemene oordeel van soveel teoloë sorgvuldig in 'n plegtige Sinode ondersoek kon word; sodat daaroor uit die Woord van God alleen geoordeel kon word; verder dat die ware leer bevestig en die valse leer verwerp kon word, en dat eensgesindheid, vrede en rus met God se seën weer in die kerke in Nederland herstel kon word. Dit is oor hierdie weldaad van God waaroor die Nederlandse kerke verheug is, en hulle erken nederig die getroue medelye van hulle Verlosser en verkondig dit met dankbaarheid.
Hierdie agbare Sinode is gevolglik op gesag van die hoogste owerheid in al die kerke in Nederland voorafgegaan deur die aansegging en huldiging van vas en gebede om God se toorn af te bid en Hom om sy genadige bystand te smeek. Die Sinode is aangevuur deur liefde vir die mag van God en vir die welvaart van die kerk en het in Dordrecht in die Naam van die Here vergader. Na aanroeping van God se Naam, is die Sinode deur 'n heilige eed daartoe verbind om die Heilige Skrif alleen as maatstaf vir sy beoordeling te aanvaar en in die ondersoek en oordeel van hierdie saak met 'n goeie en onpartydige gewete op te tree.
Die Sinode het ywerig en met groot geduld daaraan gewerk om die belangrikste voorstanders van hierdie leerstellings voor hulle te daag en hulle daartoe te beweeg om hulle opvatting oor die vyf bekende hoofpunte van hulle leer en die redes vir hulle opvattings vollediger uiteen te sit. Hulle het egter die oordeel van die Sinode verwerp en geweier om op 'n billike manier op die vrae te antwoord. Nóg die teregwysing van die Sinode, nóg die opdragte van die uitmuntende en magtige verteenwoordigers van die State Generaal, ja, selfs nie eens die bevele van die uitnemende maghebbers van die State Generaal kon by hulle enige vordering maak nie.
Daarom is die Sinode op las van dieselfde maghebbers en volgens 'n gewoonte wat al lankal reeds in Sinodes van ouds in swang was, genoodsaak om 'n ander weg te betree. Daar is dus 'n ondersoek ingestel na daardie vyf hoofpunte van hulle leerstellings uit hulle geskrifte, belydenisse en verklarings wat gedeeltelik reeds tevore uitgegee is en gedeeltelik aan hierdie Sinode beskikbaar gestel is.
Deur die sonderlinge genade van God is hierdie ondersoek met die grootste sorgvuldigheid, betroubaarheid en goeie gewete, en met die instemming van almal saam en elkeen afsonderlik afgehandel. Gevolglik het hierdie Sinode besluit om tot Gods eer en met die oog daarop om die suiwerheid van die heilswaarheid, die rustigheid van ons gewetens en die rus en welvaart van die Nederlandse kerk ter harte te neem, die volgende beslissing bekend te stel. Hierin word die Sinode se opvatting wat waaragtig en in ooreenstemming met die Woord van God is, oor die voorgenoemde vyf hoofpunte van hulle leer uiteengesit en as vals en in stryd met die Woord van God verwerp.
Eerste Hoofstuk: Van die Goddelike Uitverkiesing en Verwerping
Paragraaf 1
Alle mense het in Adam gesondig en hulle skuldig gemaak aan die vloek en die ewige dood. Daarom sou God niemand verontreg het as dit sy wil was om die hele menslike geslag in die sonde en vervloeking te laat bly en vanweë die sonde te veroordeel nie. Daarom leer die apostel: die hele wêreld is voor God doemwaardig¹. Almal het gesondig en dit ontbreek hulle aan die heerlikheid van God² en: Die loon van die sonde is die dood³.
Skrifverwysings ¹ Romeine 3:19; Romeine 5:12-14 ² Romeine 3:23 ³ Romeine 6:23
Paragraaf 2
Maar God het uit sy groot liefde vir die wêreld sy eniggebore Seun gegee, sodat elkeen wat in Hom glo, nie verlore sal gaan nie, maar die ewige lewe sal hê¹. Hieruit blyk die onbeperkte liefde van God, wat sy Seun gestuur het om die wêreld te verlos².
Skrifverwysings ¹ Johannes 3:16 ² 1 Johannes 4:9-10
Paragraaf 3
Om mense tot geloof te bring, verkondig God sy evangelie aan wie Hy wil, en deur die krag van die Heilige Gees maak Hy die harte ontvanklik vir die evangelie¹. Die evangelie is 'n genadige oproep aan alle mense om tot bekering te kom en in Christus te glo².
Skrifverwysings ¹ Romeine 10:14-15; Handelinge 16:14 ² Matteus 22:14; Handelinge 17:30
Paragraaf 4
Diegene wat die evangelie hoor en nie glo nie, is self verantwoordelik vir hul ongeloof, want die evangelie is voldoende om geloof te wek¹. Hulle verharding is nie die skuld van God nie, maar van hul eie hardkoppigheid².
Skrifverwysings ¹ Johannes 12:37-40; Hebreërs 4:12 ² Romeine 2:5; Hebreërs 3:13
Paragraaf 5
Die oorsaak van geloof in sommige en ongeloof in ander lê in God se ewige besluit, waardeur Hy sommige tot geloof en saligheid uitverkies het, terwyl Hy ander in hul sonde gelaat het¹. Dit is die bron van alle reddende gawes².
Skrifverwysings ¹ Romeine 9:15-18; Efesiërs 1:4-5 ² Johannes 6:44; Efesiërs 2:8
Paragraaf 6
Hierdie uitverkiesing is God se onveranderlike voorneme om sekere persone uit die gevalle mensdom tot saligheid te verlos, nie op grond van hul werke nie, maar uit sy vrye genade in Christus¹.
Skrifverwysings ¹ Efesiërs 1:4-5; 2 Timoteus 1:9
Paragraaf 7
Hierdie uitverkiesing het God voor die grondlegging van die wêreld bepaal, toe Hy uit sy vrye goedheid sekere persone uitverkies het om heilig en onberispelik voor Hom te wees¹. Hierdie uitverkiesing is nie gegrond op voorafgesiene geloof of goeie werke nie, maar op God se vrye genade².
Skrifverwysings ¹ Efesiërs 1:4; 1 Petrus 1:1-2 ² Romeine 9:11; Titus 3:4-5
Paragraaf 8
Daar is nie verskeie dekrete van uitverkiesing nie, maar een en dieselfde dekreet vir almal wat gered sal word, beide onder die Ou en Nuwe Testament¹. Hierdie dekreet sluit beide genade en heerlikheid in².
Skrifverwysings ¹ Handelinge 15:18; Efesiërs 1:11 ² Romeine 8:30; 2 Tessalonisense 2:13
Paragraaf 9
Uitverkiesing is die fontein van alle reddende gawes, waaruit geloof, heiligheid en ander gawes vloei, en uiteindelik die ewige lewe self¹. Die apostel sê: Hy het ons uitverkies, nie omdat ons heilig was nie, maar sodat ons heilig en onberispelik voor Hom sal wees².
Skrifverwysings ¹ Efesiërs 1:4; Johannes 17:6 ² Efesiërs 1:4
Paragraaf 10
Die oorsaak van hierdie genadige uitverkiesing is uitsluitlik die welbehae van God, nie enige verdienste in die mens nie¹. Dit is uit sy vrye genade dat Hy sommige uitverkies het en ander verbygegaan het².
Skrifverwysings ¹ Romeine 9:15-16; Efesiërs 2:8-9 ² Romeine 11:5-6
Paragraaf 11
God se uitverkiesing is onveranderlik, en die uitverkorenes kan nie verwerp word nie, maar sal sekerlik tot saligheid kom¹. Hulle geloof is 'n bewys van hul uitverkiesing².
Skrifverwysings ¹ Johannes 10:28-29; Romeine 8:30 ² 1 Tessalonisense 1:4; 2 Petrus 1:10
Paragraaf 12
Die uitverkorenes word in die bestemde tyd tot geloof gebring en ontvang die versekering van hul uitverkiesing deur die werking van die Heilige Gees¹. Hierdie versekering bring vreugde en heilige plesier².
Skrifverwysings ¹ Handelinge 13:48; 2 Korintiërs 4:6 ² Hebreërs 6:11-12; 1 Johannes 3:14
Paragraaf 13
Hierdie versekering van uitverkiesing laat die gelowiges hulleself voor God verootmoedig, sy genade prys en vurig na heiligheid streef¹. Dit is nie 'n oorsaak van luiheid nie, maar van ywer².
Skrifverwysings ¹ 2 Petrus 1:10; Efesiërs 5:1-2 ² Titus 2:11-12; Hebreërs 12:14
Paragraaf 14
Die leer van uitverkiesing moet met eerbied en sorg gepreek word, sodat dit die eer van God en die vertroosting van sy volk bevorder¹. Dit mag nie gebruik word om twyfel of nalatigheid te veroorsaak nie².
Skrifverwysings ¹ Romeine 11:33-36; 1 Timoteus 2:1-2 ² 2 Timoteus 2:15; 1 Petrus 4:11
Paragraaf 15
Die leer van verwerping, waardeur God sommige in hul sonde gelaat het, is 'n herinnering aan sy geregtigheid en soewereiniteit¹. Dit maak God nie die outeur van sonde nie, maar bevestig sy regverdige oordeel².
Skrifverwysings ¹ Romeine 9:17-18; 2 Tessalonisense 2:11-12 ² 1 Petrus 2:8; Judas 4
Paragraaf 16
Diegene wat nog nie die werking van die Gees ervaar het nie, maar deur die Woord tot bekering kom, moet nie twyfel aan hul uitverkiesing nie¹. God se beloftes is betroubaar².
Skrifverwysings ¹ Hebreërs 6:17-18; 2 Timoteus 2:19 ² Romeine 10:17; Johannes 6:37
Paragraaf 17
Ouers wat gelowig is, moet nie twyfel aan die uitverkiesing en saligheid van hul kinders wat in hul kinderjare sterf nie, want God se verbond sluit hul kinders in¹. Hulle is heilig deur die verbond van genade².
Skrifverwysings ¹ Genesis 17:7; Handelinge 2:39 ² 1 Korintiërs 7:14; Romeine 11:16
Paragraaf 18
Ons moet nie God se besluit bevraagteken nie, maar dit met eerbied en verwondering aanvaar, want sy weë is hoër as ons weë¹. Die leer van uitverkiesing en verwerping is 'n misterie wat ons met nederigheid moet benader².
Skrifverwysings ¹ Romeine 11:33-34; Jesaja 55:8-9 ² Deuteronomium 29:29; 1 Korintiërs 2:7
Verwerping van Foute
-
Fout: Dat God die mens so geskape het dat hy moet sondig. Weerlegging: Dit is godslasterlik, want God is nie die outeur van sonde nie¹. Die Skrif leer dat die mens uit vrye wil gesondig het². Skrifverwysings ¹ Jakobus 1:13; 1 Johannes 1:5 ² Genesis 3:6; Romeine 5:12
-
Fout: Dat uitverkiesing gegrond is op voorafgesiene geloof of werke. Weerlegging: Die Skrif leer dat uitverkiesing uitsluitlik op God se welbehae berus¹, en dat geloof en werke die vrug van uitverkiesing is². Skrifverwysings ¹ Romeine 9:11; Efesiërs 1:4-5 ² Johannes 15:16; Efesiërs 2:10
-
Fout: Dat daar verskeie soorte uitverkiesing is, sommige voorwaardelik en ander onvoorwaardelik. Weerlegging: Die Skrif verklaar een onveranderlike dekreet van uitverkiesing¹, wat nie op menslike verdienste berus nie². Skrifverwysings ¹ Efesiërs 1:11; Handelinge 15:18 ² Romeine 11:5-6
Tweede Hoofstuk: Van die Dood van Christus en die Verlossing van die Mens Deur Hom
Paragraaf 1
God is nie net volmaak regverdig nie, maar ook barmhartig, en daarom het Hy sy Seun as versoening vir die sondes van die mens gestuur¹.
Skrifverwysings ¹ 1 Johannes 4:10; Romeine 3:25
Paragraaf 2
Die dood van Christus is van oneindige waarde en voldoende om die sondes van die hele wêreld te verzoen¹.
Skrifverwysings ¹ 1 Johannes 2:2; Hebreërs 7:27
Paragraaf 3
Die krag en waarde van Christus se dood spruit uit sy goddelike en menslike natuur, waardeur Hy die volle straf vir sonde gedra het¹.
Skrifverwysings ¹ Hebreërs 2:14-17; 1 Petrus 3:18
Paragraaf 4
Die evangelie van Christus se dood moet aan alle mense verkondig word, want dit is God se bevel dat alle mense tot bekering geroep word¹.
Skrifverwysings ¹ Markus 16:15; Handelinge 17:30
Paragraaf 5
God se oproep tot geloof is opreg en ernstig, en die evangelie is 'n genadige uitnodiging aan alle mense¹.
Skrifverwysings ¹ Johannes 3:16; 2 Korintiërs 5:20
Paragraaf 6
Die rede waarom sommige nie glo nie, lê in hul eie ongeloof, en nie in enige gebrek in Christus se offer nie¹.
Skrifverwysings ¹ Johannes 12:38-40; Hebreërs 4:12
Paragraaf 7
Diegene wat glo, ontvang die vrugte van Christus se dood deur die werking van die Heilige Gees, wat geloof in hul harte wek¹.
Skrifverwysings ¹ Johannes 6:44; Efesiërs 2:8
Paragraaf 8
Dit was God se soewereine wil dat Christus se dood doeltreffend sal wees vir die uitverkorenes, om hul sondes te verzoen en hul saligheid te verseker¹.
Skrifverwysings ¹ Johannes 10:11; Efesiërs 5:25-27
Paragraaf 9
Hierdie plan van verlossing is uit God se ewige liefde en genade, en daarom is dit seker en onfeilbaar¹.
Skrifverwysings ¹ Romeine 8:32; Johannes 17:9
Verwerping van Foute
-
Fout: Dat Christus se dood vir alle mense sonder onderskeid verlossing bewerk. Weerlegging: Die Skrif leer dat Christus se dood doeltreffend is vir die uitverkorenes¹, en dat Hy sy lewe gelê het vir sy skape². Skrifverwysings ¹ Johannes 10:15; Handelinge 20:28 ² Efesiërs 5:25; Johannes 17:9
-
Fout: Dat die krag van Christus se dood afhang van die mens se vrye wil. Weerlegging: Die Skrif leer dat die doeltreffendheid van Christus se dood uit God se soewereine besluit spruit¹. Skrifverwysings ¹ Hebreërs 9:14; Romeine 8:33-34
Derde en Vierde Hoofstuk: Van die Verdorwenheid van die Mens, sy Bekering tot God en die Wyse Waarop Dit Geskied
Paragraaf 1
Die mens is van nature so verdorwe dat hy nie uit eie krag tot geloof of bekering kan kom nie¹.
Skrifverwysings ¹ Romeine 3:10-12; Efesiërs 2:1-3
Paragraaf 2
Alle mense is in Adam geval en is kinders van die toorn¹. Hulle is dood in sonde en nie in staat om hulleself te red nie².
Skrifverwysings ¹ Romeine 5:12; Efesiërs 2:3 ² Johannes 6:44; Romeine 8:7-8
Paragraaf 3
Die mens se verdorwenheid is totaal, sodat hy in alle dele van sy wese deur sonde geraak is¹.
Skrifverwysings ¹ Genesis 6:5; Jeremia 17:9
Paragraaf 4
Alhoewel die mens se natuur verdorwe is, bly hy verantwoordelik om God te gehoorsaam¹.
Skrifverwysings ¹ Romeine 1:20; Handelinge 17:27
Paragraaf 5
Die wet van God openbaar die mens se sonde en sy onvermoë om homself te red¹.
Skrifverwysings ¹ Romeine 3:20; Galasiërs 3:24
Paragraaf 6
Wat die mens nie uit homself kan doen nie, doen God uit sy genade deur die krag van die Heilige Gees¹.
Skrifverwysings ¹ Johannes 3:5; Titus 3:5
Paragraaf 7
God se genade werk onweerstaanbaar in die harte van die uitverkorenes, sodat hulle tot geloof en bekering gebring word¹.
Skrifverwysings ¹ Handelinge 16:14; Filippense 2:13
Paragraaf 8
God se oproep tot bekering is opreg en word aan alle mense gerig, maar slegs die uitverkorenes reageer deur die krag van die Gees¹.
Skrifverwysings ¹ Matteus 22:14; Johannes 6:37
Paragraaf 9
Die rede waarom sommige nie glo nie, is hul eie ongeloof, en nie 'n gebrek in God se genade nie¹.
Skrifverwysings ¹ Johannes 12:39-40; Hebreërs 4:12
Paragraaf 10
Die wedergeboorte is uitsluitlik die werk van God, wat die mens se wil vernuwe en hom lewend maak¹.
Skrifverwysings ¹ Esegiël 36:26-27; Johannes 3:3-5
Paragraaf 11
Hierdie wedergeboorte gebeur nie deur dwang nie, maar deur die kragtige en liefdevolle werking van die Heilige Gees¹.
Skrifverwysings ¹ Filippense 2:13; 2 Korintiërs 4:6
Paragraaf 12
Die wedergeborenes toon die vrugte van geloof, soos liefde, blydskap en heiligheid¹.
Skrifverwysings ¹ Galasiërs 5:22-23; 1 Johannes 3:14
Paragraaf 13
Die wedergeboorte is 'n voortgaande proses, waardeur die gelowige al meer na die beeld van Christus vernuwe word¹.
Skrifverwysings ¹ 2 Korintiërs 3:18; Kolossense 3:10
Paragraaf 14
Geloof is 'n gawe van God, wat Hy aan sy uitverkorenes gee¹.
Skrifverwysings ¹ Efesiërs 2:8; Filippense 1:29
Paragraaf 15
God se genade is onweerstaanbaar in die sin dat dit sy doel bereik in die uitverkorenes¹.
Skrifverwysings ¹ Johannes 6:37; Romeine 8:30
Paragraaf 16
Hierdie genade dwing nie die mens se wil nie, maar vernuwe dit sodat hy vrywillig glo¹.
Skrifverwysings ¹ Esegiël 36:26; Johannes 10:27-28
Paragraaf 17
God gebruik middele, soos die prediking van die Woord en die sakramente, om sy genade te bewerk¹.
Skrifverwysings ¹ Romeine 10:14-17; 1 Korintiërs 1:21
Verwerping van Foute
-
Fout: Dat die mens se wil vry is om God se genade te aanvaar of te verwerp. Weerlegging: Die Skrif leer dat die mens se wil deur sonde geknel is¹, en dat God alleen hom kan bevry². Skrifverwysings ¹ Romeine 8:7-8; Johannes 8:34 ² Johannes 6:44; Filippense 2:13
-
Fout: Dat die mens uit eie krag kan glo of homself kan bekeer. Weerlegging: Die Skrif leer dat geloof en bekering gawes van God is¹. Skrifverwysings ¹ Efesiërs 2:8; Handelinge 11:18
-
Fout: Dat God se genade slegs 'n aanbod is wat die mens kan weier. Weerlegging: Die Skrif leer dat God se genade doeltreffend is in die uitverkorenes¹. Skrifverwysings ¹ Johannes 6:37; Romeine 8:30
Vyfde Hoofstuk: Van die Volharding van die Heiliges
Paragraaf 1
Die uitverkorenes wat wedergebaar is, kan nie heeltemal uit die genade val nie, want God bewaar hulle¹.
Skrifverwysings ¹ Johannes 10:28-29; Filippense 1:6
Paragraaf 2
Die gelowiges bly nie vry van sonde nie, maar val soms in sonde¹. Tog laat God hulle nie heeltemal val nie².
Skrifverwysings ¹ Romeine 7:18-25; 1 Johannes 1:8 ² Psalm 37:24; Hebreërs 7:25
Paragraaf 3
Deur hul sondes verdien die gelowiges God se tugtiging, maar nie sy verwerping nie¹.
Skrifverwysings ¹ Hebreërs 12:5-7; 1 Korintiërs 11:32
Paragraaf 4
Selfs in tye van sonde bly die wedergeborenes in Christus, en God bring hulle terug tot bekering¹.
Skrifverwysings ¹ Lukas 22:31-32; 1 Johannes 2:1
Paragraaf 5
Hierdie volharding is nie die verdienste van die mens nie, maar die genade van God¹.
Skrifverwysings ¹ Filippense 1:6; 2 Timoteus 1:12
Paragraaf 6
God se getrouheid verseker dat die uitverkorenes nooit uit sy hand sal val nie¹.
Skrifverwysings ¹ Johannes 10:28; Romeine 8:38-39
Paragraaf 7
Hierdie leer van volharding bring troos en blydskap aan die gelowiges¹.
Skrifverwysings ¹ Hebreërs 6:11-12; 1 Johannes 5:13
Paragraaf 8
Die versekering van volharding lei nie tot sorgeloosheid nie, maar tot ywer en heiligheid¹.
Skrifverwysings ¹ 2 Petrus 1:10; Titus 2:11-12
Paragraaf 9
Die gelowiges ontvang hierdie versekering deur geloof, gebed en die gebruik van die sakramente¹.
Skrifverwysings ¹ Romeine 10:17; 1 Korintiërs 11:24-25
Paragraaf 10
Hierdie versekering is nie altyd ewe sterk nie, maar God versterk dit deur sy Gees¹.
Skrifverwysings ¹ Psalm 51:11-12; Efesiërs 3:16-17
Paragraaf 11
Die versoeking tot sonde bly, maar God gee krag om dit te weerstaan¹.
Skrifverwysings ¹ 1 Korintiërs 10:13; Jakobus 4:7
Paragraaf 12
Die leer van volharding laat die gelowiges God loof en hulself verootmoedig¹.
Skrifverwysings ¹ Romeine 11:20; Efesiërs 3:20-21
Paragraaf 13
Die volharding van die heiliges is 'n geestelike leer wat die eer van God bevorder¹.
Skrifverwysings ¹ Filippense 2:12-13; Judas 24-25
Paragraaf 14
God gebruik middele, soos die prediking van die Woord en gebed, om die gelowiges te bewaar¹.
Skrifverwysings ¹ Romeine 10:14-15; Kolossense 4:2
Paragraaf 15
Hierdie leer is 'n troos vir die kerk en 'n getuienis van God se getrouheid¹.
Skrifverwysings ¹ 1 Johannes 5:13; Hebreërs 13:5
Verwerping van Foute
-
Fout: Dat die uitverkorenes uit genade kan val en verlore gaan. Weerlegging: Die Skrif leer dat God se uitverkorenes onfeilbaar bewaar word¹. Skrifverwysings ¹ Johannes 10:28-29; Romeine 8:30
-
Fout: Dat die versekering van volharding tot sorgeloosheid lei. Weerlegging: Die Skrif leer dat volharding ywer en heiligheid aanmoedig¹. Skrifverwysings ¹ 2 Petrus 1:10; Hebreërs 12:14
-
Fout: Dat wedergeboorte herhaaldelik verlore kan gaan en herwin word. Weerlegging: Die Skrif leer dat die saad van wedergeboorte onverganklik is¹. Skrifverwysings ¹ 1 Petrus 1:23; 1 Johannes 3:9
Die voorgaande is dan die duidelike, eenvoudige, openhartige verklaring van die regsinnige leer aangaande die Vyf Artikels waaroor in Nederland verskil van mening is. Tegelykertyd is dit die verwerping van die dwalings waardeur die Nederlandse kerke 'n tyd lank in beroering was. Die Sinode oordeel dat hierdie uiteensetting en verwerping uit die Woord van God geneem is en met die belydenisse van die Gereformeerde Kerke ooreenstem.
Hieruit blyk dit duidelik dat mense vir wie dit allermins betaamlik was, in stryd met alle waarheid, eerlikheid en liefde die volk die volgende wou wysmaak:
- dat hierdie leer 'n oorkussing van die duiwel en die sondige natuur en 'n vesting van die Satan is, waaruit hy vir alle mense hinderlae opstel, die meeste verwond en baie met pyle óf van wanhoop óf van sorgeloosheid dodelik tref;
- dat hierdie leer God tot outeur van die sonde maak, 'n onregverdige, 'n tiran en 'n huigelaar, en dat dit niks as die herleefde leer van die Stoïsyne, Manigeërs, Libertyne en Moslems is nie;
- dat hierdie leer die mense sorgloos maak en dat hulle hulle daardeur verbeel dat, op watter wyse hulle ook al leef, dit nie die saligheid van die uitverkorenes verhinder nie en dat hulle gevolglik sonder kommer allerhande afskuwelike sondes kan doen;
- dat dit die verworpenes nie tot saligheid strek nie, selfs al sou hulle inderdaad ook al die werke van die gelowiges verrig;
- dat volgens hierdie leer God enkel en alleen deur sy wilsbesluit, sonder oorweging of inagneming van enige sonde van enig-iemand, die grootste deel van die wêreld vir die ewige verderf voorbeskik en geskep het;
- dat, net soos die verkiesing die fontein en die oorsaak van die geloof en die goeie werke is, die verwerping ook so die oorsaak van die ongeloof en goddeloosheid is;
- dat baie onskuldige kinders van gelowiges van die moederbors weggeruk en op wreedaardige wyse in die hel gegooi word, sonder dat die bloed van Christus of hulle doop of die gebede van die kerk by hulle doop vir hulle tot voordeel kan wees.
En watter baie ander soortgelyke bewerings is daar nie wat die Gereformeerde Kerke nie alleen nie aanvaar nie, maar ook van ganser harte verfoei!
Daarom doen hierdie Sinode van Dordrecht in die Naam van die Here 'n beroep op almal wat die Naam van ons Verlosser Jesus Christus gelowig aanroep, om die geloof van die Gereformeerde Kerke nie te beoordeel op grond van:
- hier en daar saamgeroepte lasteringe, of
- persoonlike uitsprake van verskeie ouer of jonger leraars,
nie. Hierdie uitsprake word dikwels slegs met kwade bedoelings aangehaal of vermink en tot 'n verkeerde betekenis verdraai. Hulle moet eerder op grond van die openbare belydenisse van genoemde Gereformeerde Kerke oordeel, en op grond van hierdie uiteensetting van die regsinnige leer wat met algemene instemming van almal saam en van elke lid van die hele Sinode afsonderlik vasgestel is.
Vervolgens vermaan die Sinode hierdie lasteraars ernstig dat hulle moet besef watter swaar oordeel van God hulle oor hulleself bring as hulle:
- teen soveel kerke en teen die belydenisse van soveel kerke valse getuienis gee,
- die gewetens van die swakkeres in beroering bring, en
- naarstiglik streef om by baie mense die gemeenskap van die ware gelowiges verdag te maak.
Ten slotte doen hierdie Sinode 'n beroep op alle mededienaars in die evangelie van Christus om hulle in die behandeling van hierdie leer in die skole en in die kerke vroom en gelowig te gedra. Hulle moet hierdie leer sowel mondeling as skriftelik:
- tot eer van die Naam van God,
- tot heiligmaking van die lewe, en
- tot troos van die verslae harte
uitleg.
Hulle moet, in ooreenstemming met die Skrif, nie alleen na die reël van die geloof dink nie, maar ook praat. Eindelik moet hulle hulle weerhou van alle uitsprake wat die voorgeskrewe perke van die ware strekking van die Heilige Skrif oorskry. Sulke uitsprake kan aan die skaamtelose dwaalleraars 'n gegronde rede gee om die leer van die Gereformeerde Kerke sleg te maak of te belaster.
Slotgebed:
Mag die Seun van God, Jesus Christus, wat aan die regterhand van die Vader sit en aan die mense gawes gee, ons in die waarheid heilig. Mag Hy hulle wat dwaal, tot die waarheid lei en die lasteraars van die gesonde leer die mond snoer. Mag Hy die getroue dienaars van sy Woord die Gees van wysheid en onderskeiding gee, sodat al hulle uitsprake tot eer van God en tot opbouing van hoorders mag strek.
Amen.